Gençler Nöbette !!
10. GÜN
Bugün önemli bir gün. 10 Kasım. Sevgili Atamızı ebediyete uğurladığımız gün.
Sabah arabanın kapısını açıp denizi selamlayıp, yağmurun kokusunu içime çektim. Saat kaç acaba derken 09.05 olduğunu hatırlattı bana korna sesleri.
Bu küçük ilçede her can saygı duruşundaydı. Kayıklarında balıkçılar, arabalarından inmiş insanlar, dükkan sahipleri, sahilde kediler bile kıpırdamıyordu , başlar önde o büyük insanı düşünüyordu.
Sahile kahvaltı etmeye gittiğimiz meydanda da Atatürk heykeli önünde de gençler saygı nöbetindeydi.
Kenarda kendi nöbet sırasını bekleyen arkadaşları daha diğerlerinin zamanı bitmeden hadi biz de nöbet tutalım hevesindeydiler. Bu bize ülkenin bu günlerinde çok umut verdi.
Vatan size emanet gençler !!
Buraya gelip Eski Datça görülmeden dönülür mü hiç.
Eski Datça’ya Datça’nın girişinde sola doğru dar bir yoldan giriliyor. Datça hareketli, beton binalarla dolu, denizin kenarında bir bölge.
Eski Datça, tarihi taş evleri, eski köy kahvesi, camisi, begonvil kaplı bahçeleri, sokak kedileriyle tepede sakin bir köy. Eski taş evlerin çoğu satılmış, alanlar asıllarına uygun onarmışlar.
Can Yücel’in evi de burada. Adını da bir sokağa vermişler, kahvede devamlı oturduğu köşesi bile onun anılarıyla saklanmış.
Knidos‘a doğru giderken sağa doğru “Askeri bölge girilmez!” levhası gördük. Bu Haluk için hemen girin etkisi yaptı ve başladık tırmanmaya. O asker baba kökenli olduğu için ve bizim de kartlarımız olduğu için çok rahat bir şekilde gidiyordu. Ben hadi dönelim dedikçe devam etti.
İyi ki de öyle yapmış sonunda bu harika manzara ve hava radar istasyonu karşıladı bizi. İki de asker tabi. Kartlarımızı görünce birşey demeyip burada kalamazsınız dediler sadece. Bir kaç resim çekip, Datça yarımadasına tepeden bakıp döndük geri.
Dönerken yolda bir sürü kırmızı meyveli ağaç gördük. Bence Ağaç çileğiydiler ama Haluk zehirleneceksin deyince cesaret edemedim yemeye.
Knidos tepelerinden aşağı bakıldığında görülen manzara bu. Küçük bir kara parçası ilerideki adayı ana karaya bağlıyor ve her iki kenarda da zamanında liman olarak kullanılan iki koy var.
Knidoslular bu bağlanyıyı kırıp adayı ana karadan kopartmaya uğraşmışlar, ama kayalar o kadar sertmiş ki yaralanma ve ölümlere sebep olunca kötü ruhlardan korkup vaz geçmişler.
Knidos’un MÖ. 3000 yıllarına dayanan bir tarihi olduğu saptanmış.
MÖ.600 lü yıllarda en zengin ve en güçlü zamanını yaşayan ve bütün yarımadayı kaplayan bir şehirmiş.
MÖ. 4. yy da ise tam bir metropol haline gelmiş. Dönemin ünlü heykeltraşlarının mimarlarının yetiştiği ve Praxiteles’in ünlü Aphrodite heykeli gibi ünlü eserleri yaptıkları bir şehir olmuş. Dünyanın yedi harikasından biri sayılan İskenderiye Feneri’nin mimarı Sostratos da Knidosluymuş.
Ayrıca büyük bir tıp okulu, görkemli bir rasathanesi olduğu da bilinmekteymiş.
Bu rasathanelerden birinden kalmış olabilecek bir güneş saati de vardı. Güneş saati görür de fotoğraf çektirmeden durur muyum hiç?
Mısır’dan kuzey Karadeniz’e kadar pek çok yerde bulunan Knidos mühürlü amforalar da buranın bir zeytinyağı ve şarapçılık merkezi olduğunu kanıtlıyormuş.
Bu amfora parçalarını biz de gördük. Hem de her yerde. Üzerlerinde yürümek, kırılmalarına sebep olmak içimizi acıtsa da yapacak birşey yoktu. Bütün heryer onlarla doluydu.
Knidos’a eğer tarih severseniz bir tam gün ayırmakta fayda var.
Yürüyüş yolları henüz tamamlanmamış, biraz zorlanarak ama tadına vararak geziliyor. Küçük limanda da bir restaurant var karnınız açsa hem tarihi hem denizi seyrederek birşeyler atıştırabilirsiniz.
Biz Knidos’dan Palamutbükü’ne geçtik geceyi geçirmek için. Sahilin en ucunda yemeğimizi yedikten sonra, geleneksel köy kahvesinde çay olayına geçelim dedik.
Orada biraz köy sakinleriyle muhabbet ettik. Kahvehanenin sahibi bize istersek hemen dükkanın karşısında aracımızı park edebileceğimizi, böylece kahvehanenin dışarıda olan tuvaletinden de faydalanabileceğimizi söyledi. Hatta bununla da yetinmeyip, internetin güçlendiricisini de açtı, arabadan rahat kullanabilelim diye.
Duvarında bir yazı asılıydı. Sanırım bu yancı tanımına biz de bir miktar uyuyorduk :)))
